วันนี้..มีเรื่องเศร้า

 

แฮมสเตอร์ของเราตัวหนึ่ง..จากไป....

 

…………………………

 

ต้นปีที่แล้ว เราไปซื้อหนูแฮมสเตอร์มาใหม่อีก 3 ตัว สีขาว ปุกปุย น่ารัก อย่างที่เคยเกริ่นๆ ไว้เอ็นทรี่ก่อนๆ ว่า มี ถุงทอง ถุงเงิน และ คามุ่ย

 

ถุงเงิน ถุงทองนั้น คงเคยเห็นภาพกันไปแล้ว ไอ้อ้วนปุกปุยที่เราชอบแฉบ่อยๆ... เหลือเจ้าคามุ่ยเนี่ย ที่ไม่ค่อยได้แฉ ตั้งแต่เผยธีมแฮมสเตอร์ฟีเวอร์ไปตอนเกือบปีก่อน(นานจริงๆ..) ก็มีแค่รูปนั้นรูปเดียว สมัยเจ้านี่เด็กๆ ด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่ได้เอามาลงอีกเลย...

 

...คามุ่ย..เป็นหนู “เอ๋อ” ค่ะ...

 

ตอนซื้อมาครั้งแรก เราซื้อคามุ่ยมากับเพื่อนมันอีกตัวหนึ่ง อ้อ มุ่ยตัวเมียนะ ส่วนอีกตัวที่ซื้อคู่กันก็ตัวผู้ หวังให้ช่วยกันสืบทอดตระกูลซะหน่อย.. ตอนแรกๆ ก็รักกันดี๊ดี.. ที่ไหนได้.. ซักพักหนึ่งพอเอากลับมาจากร้านมาแล้วก็กัดกันเป็นว่าเล่น เจ้าหนูตัวผู้(มีนามว่า ชินนาม่อน เพราะตัวมาสีเหลืองๆ) จากเชื่องๆ ก็ดุไปเลย เนื่องจากเข็ดจากคามุ่ยกัด(โหดมั้ยล่ะ.. เมียกัดผัว..= =;;) กลายเป็นคามุ่ยเชื่องติดมือมาก ส่วนชินนาม่อนจับยังไงก็ไม่หายดุ เลยกะว่าจะเอาไปคืน...

 

ปรากฏว่า.. เขารับคืนแต่ชินนาม่อน ไม่รับคามุ่ยคืน.. เพราะพอชินนาม่อนถึงมือพี่เขา มันก็เชื่องหงอเลย เอาลงกรงหนูรวม ก็ไม่กัดใครเลย ผิดกับพอเอามุ่ยลง ก็กัดตัวอื่นซะกระจุยกระจาย.. จนพี่เขาบอกว่า รับแต่ตัวเหลืองนะน้อง ตัวขาวนี่ดุมากเลย น้องทำใจเลี้ยงไปตัวเดียวละกัน....

 

เออ..ก็เอาวะ... น่ารักอยู่นี่ เลี้ยงตัวเดียวคงไม่ซ่าเท่าไรหรอก....

 

เป็นอันว่า คามุ่ย หนูสีขาวตาแดง ก็ได้อยู่กับเราต่อไป อาจโดดเดี่ยวซักหน่อย แต่คงไม่เป็นอะไรต่อตัวมันและหนูรอบข้าง...

 

แรกๆ ก็เป็นหนูน่ารักมากนะ เชื่อง เล่นกับคน มีเรื่องเป๋อๆ ออกมาบ่อยๆ อย่างตอนที่ตัวไปติดลูกกรง.. ออกไม่ได้ พอจะเอามือดันก็ร้องๆๆ (แฉตัวเอง เอากล้องถ่ายความเป๋อมันก่อนค่อยช่วย เวรจริง= =;;) กินก็โอเค ไม่เปลืองมาก(ดังเช่นไอ้หมูถุงทองและถุงเงิน) แถมยังรักษาขนดีอีกต่างหาก หาขนร่วงขนหลุดขนเปียกขนไม่สวยยากมากกับคามุ่ย....

 

ดูเหมือนจะไปได้ดี..จนวันหนึ่ง..

 

คามุ่ย..หมุนรอบตัวเองไม่หยุด.......

 

ไม่เข้าใจว่ามันเป็นอะไร.. หรือยังไง ตัวก็เล็กอีก... จะให้ทำยังไง? ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ.... มุ่ยหมุนตลอดเวลา หมุนไม่ยอมหยุด หมุนจนกลัวว่าจะเซถลาตาลายตายไปข้างหนึ่ง หมุนจนกลิ้งตกบันไดกรงลงมาที่ขี้เลื่อยด้านล่าง หมุนเข้าไป... ทำยังไงก็ไม่หาย แต่ยังกินข้าว กินน้ำ นอนปกติ (เพราะเวลาทำกิจกรรมพวกนี้มันจะหยุดหมุนพักหนึ่ง) พวกเราจึงสรุปว่า มัน เอ๋อรับประทาน......

 

ไม่เหมือนหมาซักหน่อย..จะเอาไปรักษามันยังไง? จิตแพทย์เหรอ? .... ตามตรงคืออยากรู้มากว่ามันเป็นอะไร... แต่.. เราจนปัญญาที่จะรักษามันจริงๆ...

 

ตอนนี้เอง..ที่มุ่ยดุขึ้น... เพราะมันหมุนไม่หยุดล่ะมั้ง ทำให้ระแวง เราเอานิ้วไปแหย่ หวังจะอุ้มจะจับ มันก็ดิ้นหนี บางทีพ่อเล่นกับมัน มันเล่นกัดติ้วนิ้วพ่อเลย เลือดไหลซิบๆ... ทำเอากลัวกันไปใหญ่ จนต้องให้อาหารให้น้ำ มองดูมันเล่นในกรงจากข้างนอกแทน....

 

จะว่าห่างเหินมากขึ้นก็ได้?.....

 

หลายวัน..หลายเดือน..มันก็ไม่หยุดหมุน... จนกระทั่ง.. พ่อสังเกตว่า ตาข้างหนึ่งของมุ่ย..เป็นต้อสีขาวๆ.......

 

เราช็อคมาก.......

 

มันตาบอดเหรอ?...ตาเป็นต้อเหรอ?...... ทำไมล่ะ? ก่อนหน้านี้เราก็เคยดูมันตลอด มันก็ปกติดี(ยกเว้นตอนหมุน) หรือว่าตามันไม่ดีตั้งนานแล้ว มันก็เลยหมุนเพราะเสียสมดุล?...หรืออะไร?.... เราไม่เข้าใจจริงๆ เคยถามพี่ๆ ในเว็บบอร์ด ก็ไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดเลย ถ้าเป็นหมาหรือแมวก็ว่าไปอย่าง...

 

หนูเราตัวหนึ่งนานแล้ว...เคยขาหัก เอาไปรักษา ขาหักดูจะรักษาง่ายกว่าตาเป็นต้อนะ? เพราะใหญ่กว่า ใส่เฝือก หายก็จริง แต่ กว่าจะรักษาได้ เล่นเอานิ้วหมอเกือบด้วนไปหลายคน เพราะหนูมันเล่นกัดไม่ยั้ง เจ็บขา... แล้วนี่หนูตัวปัจจุบันตาเป็นต้อ จะให้รักษายังไงกัน?....

 

ถึงจะบอกว่าเห็นแก่ตัว...แต่ก็ต้องปล่อยเอาไว้อย่างนี้....

 

มีช่วงหนึ่ง เราเอาหนูทั้งหมดไปใส่ไว้ในตู้ปลาเพื่อจะดูมันบนห้อง ก็ช่วงปิดเทอมนี่แหละ ส่วนมากเราอยู่บ้านตลอด และอยู่ในห้อง ก็จะเปิดแอร์ ไม่ก็เปิดพัดลมให้ ดูและได้สะดวก มุ่ยก็อยู่กรงแยกกับอีกสองตัว อยู่ดีมาก ไม่มีอะไรที่น่ากังวล ดูเหมือนการหมุนจะหมุนน้อยลงมากด้วย ทำให้เรารู้สึกว่า.. มุ่ยปกติดีแล้ว...

 

มันปกติ..มาหลายเดือนมากทีเดียวล่ะ.....

 

จนวันหนึ่ง...ขนข้างๆ หูข้างหนึ่งของมุ่ย หลุดออก....

 

แม่เราสันนิษฐานว่าน่าจะถูกอะไรกัด...ยุงมั้ง? เลยเอามารักษาข้างล่าง..

 

แม่ทายาให้.. ไม่กี่วัน ขนก็ขึ้นเหมือนเดิม.. กลายเป็นว่าเราเอามุ่ยไว้ที่กรงข้างล่างดีกว่า เพื่อความโล่งของกรง (กรงข้างล่างเป็นซี่) น่าจะเหมาะกับมุ่ยมากกว่า....

 

มุ่ยดูไม่มีอาการผิดปกติเลยนับจากนั้น....

 

...............................

...............................................

 

จนวันนี้.......

 

ตอนค่ำๆ พ่อเราเรียกลงไปจากห้อง ทำหน้าเครียดนิดหนึ่ง.. ไม่รู้อะไรดลใจ เราถามพ่อว่า “คามุ่ยเหรอ?” พ่องง ที่แท้พ่อแค่จะให้เราไปฟังเพลง...(พ่อก็ทำหน้า(เหมือนจะ)เครียดไปงั้น?= =;;) พอลงมาข้างล่าง เราชะโงกดูมุ่ยที่ในกรง...

 

มุ่ยหลับ.....

 

หลับท่าประจำของมุ่ย...เราเลยไม่คิดอะไร.... นั่งดูเพลงในคอมพ่อแป๊บหนึ่ง..ถึงไปทำงานในห้องหนังสือข้างล่างนั่นแหละ....

 

นั่งทำไปเรื่อยๆ..สักพัก..สักพัก...สักพัก....

 

สักพักใหญ่ๆ.....

 

พ่อเดินเข้ามาในห้องหนังสือ... หน้ายิ้มเจื่อนๆ เหมือนจะปลอบใจ.......

 

ในมือเหมือนกุมอะไรไว้... แล้วยืนพิงเก้าอี้นวมสีดำที่พนักยาวปิดถึงคอพ่อตรงข้ามเรา....

 

.... “อะไรน่ะพ่อ?.......” พ่อยิ้มเหมือนจะปลอบใจเรา เรื่องอะไรซักอย่าง....

 

ก่อนจะพูดเบาๆ....

 

“เพื่อนเราตัวหนึ่ง.. ไปสวรรค์แล้วนะลูก..”

 

……………………….

…………………………………..

……………………………………………………

………………………………………………………….

.

.

.

.

.

.

.... ถึงจะไม่ค่อยได้เล่นกับมุ่ยเท่าไร มุ่ยเอาแต่กัด มุ่ยเอาแต่หนีไม่ให้จับ

แต่ก็รัก.... รัก..ผูกพัน.. มากกว่าจะบรรยาย.....

......เราร้องไห้....

 

มุ่ยไปแล้ว... มุ่ยไปจริงๆ แล้ว..

 

พ่อบอกว่าตอนกลางวัน..เหมือนมันชักสองสามรอบ พ่อนึกว่ามันร้อน เพราะมันก็วิ่งได้ตามปกติ เลยเปลี่ยนโอ่ง(เป็นโอ่งใส่น้ำเย็นสำหรับแฮมสเตอร์โดยเฉพาะ)ให้มันสองสามที.. มันก็ดูปกติดี....

 

แต่นี่...มันไปแล้ว....

 

จากไปอย่างไม่ให้ทันตั้งตัว...จากไปโดยที่เรายังไม่เข้าใจ ยังไม่รู้เรื่อง..ได้แต่โทษตัวเอง.....

 

จากไปแล้วจริงๆ......



มุ่ยเป็นหนูที่ถ่ายรูปยากมาก.. นื่ถือว่าชัดแล้วนะ... (รูปดีดีถ่ายล่าสุดอยู่ในกล้องแม่ ยังไม่ได้เอาลงคอมเลย..)

 

เราคิดว่ามันน่าจะมีโรคประจำตัวมาตั้งแต่ซื้อแล้ว เพราะตอนซื้อมันดูเงียบๆ กว่าตัวอื่น แต่ก็ดูไม่น่าจะมีอะไร มาแสดงอาการเอาตอนโต....

 

..แต่ก็ยังโทษตัวเองอยู่...ขอโทษนะ..ขอโทษจริงๆ..... ที่ไม่รู้จะรักษาแกยังไงดี....

 

ถุงเงินกับถุงทอง..เราจะดูและให้ดีที่สุด..เราสัญญา.....

 

ลาก่อนนะ..คามุ่ย...

รักและคิดถึง....ตลอดไป.....



ปล. พ่อบอกว่า เรามีลางสังหรณ์... ตอนที่พ่อเรียกให้ไปฟังเพลง.. เราดันทักถึงคามุ่ย.. ตอนหมาเราไปก็ทีหนึ่งแล้ว... ลางแบบนี้น่ะ...ไม่ค่อยดีเท่าไหร่แฮะ... (ทีลางเรื่องดีดี ไม่ถูกซักอย่าง....)



 
edit @ 2007/05/19 22:44:28

Comment

Comment:

Tweet

น่าสงสารจังเลย แต่ไม่เป็นไรหรอกเนอะ อย่าเสียใจเลยนะ

#9 By lvl!SsC@t on 2007-06-01 20:59

น่าสงสารจัง TwT
เสียใจด้วยนะ งือ....

#8 By bahamute on 2007-05-28 09:06

ขอบคุณสำหรับทุกเสียงกำลังใจ..

เราหายเศร้าแล้วล่ะค่ะ จะว่าไปก็มีสัตว์เลี้ยงจากไปหลายตัวเหมือนกัน..

ถ้าไม่เศร้า ก็ไม่ใช่คนแล้วแหละ
คิดถึงมุ่ยตลอดไป..

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ^^

#7 By mhapia on 2007-05-27 22:08

เราไม่เคยเลี้ยงสัตว์เองจริงๆ ซักที แต่พอลองนึกว่าถ้าอยู่ๆ เพื่อนตัวน้อยๆ ตัวนึงที่เราเห็นมันกินอาหารที่เราให้อยู่ทุกวันจากไป...ใจหายเลยแฮะ

สงสารหมอแฮะถ้าต้องรับฟันหนู เราเคยโดนหนูแฮมสเตอร์กัดแค่ครั้งเดียว อู้ย~ เหมือนโดนคัดเตอร์เลยแฮะ เลือดไหลออกมาเยอะมากทั้งๆ ที่โดนแค่ปลายนิ้ว แล้วสุดท้ายก็ลงเอยด้วยการเอาตัวเองไปฉีดยา

วิธีป้องกันหนูตัวเล็กกัดอย่างได้ผล...สวมถุงมือยาง 3 ชั้นซ้อน หนูกัดไม่เข้า

หนูขาวตาแดงเหรอ หนูเผือกนี่นา

#6 By Sirizx on 2007-05-27 12:54

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ จะสามารถป้องกันไม่ให้สิ่งไม่พึงประสงค์เกิดขึ้นได้รึเปล่านะ
...ความเป็นจริงมันโหดร้ายกว่านั้นเยอะ ฮา~

สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นโดยปัจจัยหลายอย่างประกอบกัน ประสานและส่งผลแก่กันและกัน ทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็น เกิดเป็นเหตุการณ์
ตัวเราอาจเป็นปัจจัยหนึ่งในนั้น แต่เราไม่ใช่ทั้งหมด

สิ่งใดที่เกิดขึ้นจากตัวเรา เราควบคุมได้
ด้วยการใช้ชีวิตให้ดีที่สุด อย่างไม่ให้ต้องกลับมาเสียใจในวันหน้า
สิ่งอื่นนอกจากนั้น อยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา
ปล่อยให้มันผ่าน รับรู้ว่านี่คือโลกที่เป็นไป
รับรู้ ยอมรับ แล้วก็ชื่นชมความงดงามของมัน


...อย่าถามว่าทำยังไง เพราะเราก็ยังทำไม่ได้เลย ฮา~~

#5 By Cherie (124.120.182.76) on 2007-05-27 00:29

ดูท่าทางจะเลี้ยงคามุ่ยมานานจะเป็นปีเลยสินะ หนูแฮมสเตอร์คงอายุไม่ยืนเท่าหมาแมว มันคงถึงคราวแล้วเลยไปดี ที่เหลืออยู่ก็คือความทรงจำถึงเรื่องของคามุ่ยเนอะ ฉะนั้นทำใจให้สบายเถอะฮะ ^ ^

#4 By Pengๆ/docoro on 2007-05-26 15:56

เสียใจด้วยนะเเตมป์

#3 By Inuh@M (124.121.94.28) on 2007-05-23 19:19

อ่า

เสียใจด้วยนะ เมื่อมีพบก็ต้องมีจากมันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วอย่าไปเครียดเลยเราก็เคยรู้สึกแบบนี้ ตอนหนูตัวแรกเราตายไป ไปทำบุญให้มัน ขอให้ชาติหน้ามุ่ยเกิดมาดีๆนะ

ไว้อาลัยให้คามุ่ย

#2 By sawagi (124.121.152.116) on 2007-05-20 19:35

เงียบ..

ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ ว่ะแตมป์ เค้าปลอบใจคนไม่เก่ง..ทำใจนะ

เค้าเองก็เคยเจอ ความรู้สึกของการสูญเสีย..ของสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าเป็นแค่สัตว์เลี้ยง จากนั้นแฮมทุกตัวเค้ายกให้คนอื่นหมด แล้วไม่เลี้ยงตัวอะไรอีกเลย

ไว้อาลัยให้คามุ่ย..และสีฝุ่น(หนูเราที่ตายวันนั้น)

#1 By aki-na (124.121.112.253) on 2007-05-19 22:42